KRZYŻ CHRYSTUSA –

ZNAKIEM CHLUBY, WIERNOŚCI I ZWYCIĘSTWA

 

Słowo Delegata Konferencji Episkopatu Polski ds. Duszpasterstwa Emigracji

na Święto Podwyższenia Krzyża, 14. września 2008 r.

 

 

Drodzy Kapłani - pełniący posługę wśród Polonii,

Osoby życia konsekrowanego,

Umiłowani Rodacy!

 

W dzisiejsze święto wpatrujemy się w Krzyż Pana naszego Jezusa Chrystusa. Zechciejmy więc uświadomić sobie, że we współczesnym świecie wielu ludzi uważa, że Krzyż Chrystusa to coś sprzecznego z prawdziwą miłością, a tym samym, że jest poważną przeszkodą na drodze cywilizacyjnego postępu. Są takie środowiska opiniotwórcze, dla których wizerunek Chrystusa Ukrzyżowanego jest znakiem poniżenia człowieka i przesadą, powodującą destrukcyjne skutki w psychice osoby ludzkiej. Co więcej, nawet przez niektórych wierzących wartość Chrystusowego Krzyża poddawana jest w wątpliwość. Jednym słowem, możemy zaobserwować dzisiaj bardzo niepokojące zjawisko ukazywania Krzyża Chrystusa jako porażkę człowieka i cywilizacji. Pomimo tych i tym podobnych tendencji i zagrożeń, Kościół nie zaprzestaje głosić tego, co na temat Jezusowej śmierci na krzyżu przekazuje Boże objawienie: „A Ja, gdy zostanę nad ziemię wywyższony, przyciągnę wszystkich do siebie” (J 12, 32).

 

Idąc za myślą współczesnego nauczania Kościoła, pragnę w niniejszym przesłaniu zwrócić się do Was, Drodzy Bracia i Siostry, ze słowem przypomnienia i zachęty na temat konieczności obrony Chrystusowego Krzyża w codziennym życiu. Okazją ku temu jest obchodzone dzisiaj w całym Kościele Święto Podwyższenia Krzyża Świętego. Ale okazją są także trzy wielkie historyczne rocznice, które dla Was wszystkich, którzy przebywacie z dala od Ojczyzny, mogą i powinny być szczególnym natchnieniem i zobowiązaniem. Chodzi o dwutysięczną rocznicę urodzin św. Pawła, trzydziestą rocznicę wyboru kard. Karola Wojtyły na Stolicę Piotrową, oraz dziewięćdziesiątą rocznicę odzyskania niepodległości.

 

1.     Krzyż Chrystusa największą chlubą

Pierwsza z tych wielkich rocznic to dwutysięczna rocznica urodzin św. Pawła Apostoła. Ojciec Święty Benedykt XVI ogłosił 28 czerwca br. jubileuszowy Rok Świętego Pawła. Czy ta niezwykła rocznica może pomóc nam dzisiaj w refleksji nad zwycięskim charakterem Chrystusowego Krzyża? Zapewne tak, gdyż w świetle wypowiedzi Benedykta XVI, rok jubileuszowy ku czci św. Pawła to wielka szansa pogłębienia wiary Chrystusa i Jego zwycięstwo odniesione na drzewie Krzyża.

 

Jakże mocno musiał związać się św. Paweł z tajemnicą męki i śmierci Zbawiciela na krzyżu, skoro wyznał, że gdy nawiedzał jakąś wspólnotę chrześcijan, nigdy nie czynił tego po to, by błyszczeć słowem i mądrością. Postanowił raczej, jak sam pisze w Liście do Koryntian, „nie znać niczego więcej, jak tylko Jezusa Chrystusa, i to ukrzyżowanego” (1 Kor 2, 2).  Z kolei w Liście do Galatów św. Paweł wyraził to, co głęboko przeżywał w sercu: „Co do mnie, nie daj Boże, bym się miał chlubić z czego innego, jak tylko z krzyża Pana naszego Jezusa Chrystusa, dzięki któremu świat stał się ukrzyżowany dla mnie, a ja dla świata”  (Ga 6, 14).

 

Drodzy Bracia i Siostry, którzy tak jak kiedyś św. Paweł, przebywacie obecnie z dala od Ojczyzny: Czy i dla Was Krzyż Chrystusa jest największą chlubą? Czy mając do wyboru pomiędzy tym światem a Chrystusem i Jego odwieczną prawdą, potraficie wybrać Chrystusa – i to Ukrzyżowanego? Czy Krzyż jest dla Was znakiem porażki, czy zwycięstwa? Życie św. Pawła i jego listy apostolskie to niewyczerpalny zbiór tego rodzaju pytań do rachunku sumienia każdego z nas. Te pytania zadaje nam jakby sam św. Paweł, czyli ktoś, kto zetknął się z tyloma nieznanymi sobie dotąd społeczeństwami i kulturami; i kto pod wpływem doświadczanych przykrości, szyderstwa i prześladowań, mógł niejeden raz zostawić na boku przyjętą przez siebie wiarę chrześcijańską. A jednak tego nie zrobił, bo autentycznie wybrał Chrystusa i w Nim odniósł zwycięstwo, mówiąc: „Nie daj Boże, bym się miał chlubić z czego innego, jak tylko z krzyża Pana naszego Jezusa Chrystusa, dzięki któremu świat stał się ukrzyżowany dla mnie, a ja dla świata”.

Pragnąłbym w Roku Św. Pawła odwiedzić miejsca związane z Jego działalnością ewangelizacyjną i mieszkających tam naszych Rodaków.

 

1.     Wierność do końca Chrystusowemu Krzyżowi

Umiłowani Bracia i Siostry. Drugą wielką rocznicą, która powinna stać się dla nas źródłem ważnych pytań o charakterze moralnym, to trzydziesta rocznica wyboru kard. Karola Wojtyły na Stolicę Piotrową (16 października 1978 roku). Odbędą się z tej okazji liczne uroczystości w Polsce i poza jej granicami. Gorącym sercem również Polonia całego świata włączy się w tę modlitwę wdzięczności za dar pontyfikatu Jana Pawła II. Będę uczestniczył w tym dziękczynieniu w New Jersey z grupami modlitewnymi i w Waszyngtonie, dziękując Bogu za 25 lat istnienia Centrum im. Jana Pawła II oraz w Chicago.

 

Rocznica wyboru kard. K. Wojtyły na Stolicę Piotrową skłania nas do „wypłynięcia na głębię”, czyli do coraz głębszego poznawania nauczania, jakie zostawił całemu Kościołowi Ojciec Święty. Wiele wspaniałych zapisanych i wygłoszonych słów pozostawił nam Jan Paweł II także na temat Jezusa oddającego swe życie na Krzyżu. A wraz z tymi pouczeniami pozostanie w naszej pamięci przede wszystkim On sam - Jan Paweł II: jego postać, jego miłość i jego cierpienia, które tak bardzo naznaczyły całe jego życie, zwłaszcza ostatnie lata. Wystarczyło wówczas spojrzeć na Jana Pawła II, aby zrozumieć, że Krzyż Chrystusa to nie jest teoria, ale fundamentalna prawda wiary i podstawa oceny sensu całego ludzkiego życia.

 

Posłuchajmy szczególnie przejmującego fragmentu jednego z przemówień Ojca Świętego, a właściwie modlitwy do Chrystusa Ukrzyżowanego, którą Jan Paweł II wypowiedział w belgijskim mieście Mechelen, 18 maja 1985 roku, a więc gdy obchodził 65 urodziny: „Panie, od ponad 65 lat dajesz mi bezcenny dar życia (…). Czuję się ubogacony całym tym doświadczeniem (…). Ale codziennie w moim otoczeniu spotykam osoby starsze, które poddałeś ciężkiej próbie (…). Spoglądam na nich i mówię do siebie: ‘A gdybym to był ja?’”. I Ojciec Święty dodał: „Panie, oto już dzisiaj, kiedy mogę jeszcze samodzielnie się poruszać (…), już zawczasu deklaruję przed Tobą przyjęcie przeze mnie Twojej świętej woli (…). Gdy zaś przyjdzie godzina rozstania, niech moja dusza, prowadzona ręką Maryi, stanie przed Tobą, aby na wieki wyśpiewywać Twoją chwałę”.

 

Umiłowani Bracia i Siostry. Gdy przyjdą w naszym życiu chwile próby i cierpienia, nie wahajmy się wówczas przypomnieć sobie osoby Jana Pawła II i jego świadectwa wiary w zwycięską moc Chrystusowego Krzyża. Jan Paweł II tego Krzyża bezkompromisowo bronił jako Pasterz Kościoła Krakowskiego w czasach totalitaryzmu. Ten Krzyż ufnie przyjął w dniu wyboru na Stolicę Piotrową. Temu Krzyżowi - który został mu podany także podczas ostatniej Drogi Krzyżowej odprawianej w Rzymskim Colosseum - zawsze pozostał wierny. I w końcu ten właśnie Chrystusowy Krzyża znalazł się jako jedyny element na jego sarkofagu. A zatem Sługa Boży Jan Paweł II, niech będzie szczególnie dla nas, Jego Rodaków, Wzorem głębokiej wiary w moc ostatecznego zwycięstwa Chrystusowego Krzyża w naszym życiu.

 

Pontyfikat Jana Pawła II zaowocował wieloma szlachetnymi inicjatywami w Polsce i na całym świecie. Pośród nich wyróżnia się Dzieło Nowego Tysiąclecia, fundujące stypendia dla utalentowanej młodzieży z ubogich rodzin. Fundusz pochodzi ze zbiórki, która corocznie przeprowadzana jest w całej Polsce, jak również wśród Polonii w Dniu Papieskim, który będziemy przeżywać 12 października b.r. pod hasłem: „Jan Paweł II – wychowawca młodych”. Ta inicjatywa to żywy pomnik Jana Pawła II. Apeluję więc o hojność wszystkich, którym leży na sercu dobro polskiej młodzieży.

 

2.     Zwycięstwo wolności znaczone Krzyżem Chrystusa

Jest jeszcze jedna historyczna okoliczność, która skłania do refleksji o Jezusie Chrystusie - i to Ukrzyżowanym. Tą okolicznością jest dziewięćdziesiąta rocznica odzyskania przez Polskę niepodległości. 11 listopada spotkamy się w naszych wspólnotach polonijnych na modlitwie i refleksji, aby zaczerpnąć z tej rocznicy poczucie dumy, że jesteśmy narodem, który nigdy nie zgodził się na jakąkolwiek niewolę.

 

Wyrażam moją ogromną radość, że już w pierwszą niedzielę października będę uczestniczył w Nowym Yorku w paradzie Puławskiego dziękując za licznych polskich Bohaterów walczących o naszą wolność, jak również o wolność innych narodów.

 

I myśląc o tamtej długiej nocy 150-ciu lat narodowej niewoli, nie sposób nie zauważyć, jak wielką i niezastąpioną rolę odegrali wówczas ci, którzy znaleźli się na emigracji. Przez cały czas nosili Ojczyznę w swoich sercach. Dali w ten sposób świadectwo wiary w zwycięstwo Chrystusowego Krzyża. Dlatego bohaterstwo tamtych pokoleń stało się później natchnieniem dla tych, którzy w czasie II wojny światowej i po jej zakończeniu, walczyli o wolną i niepodległą Polskę.

 

O Krzyż Chrystusa w powojennej rzeczywistości walczyli duchowi opiekunowie Polonii. Czynili to Kard. August Hlond i Prymas Tysiąclecia Kard. Stefan Wyszyński. Przypominamy sobie jego słowa wypowiedziane w kościele Wszystkich Świętych w Warszawie w maju 1961 roku: „Dlatego też nie ma się co dziwić, że Kościół jest stale krzyżowany. Nie ma się co tym nadmiernie gorszyć ani niepokoić. Owszem jak Chrystus zwyciężył na Krzyżu, tak i Kościół zwycięża na Krzyżu i przez Krzyż. I każdy z nas, gdy zaufa Krzyżowi odniesie zwycięstwo.” Również Ksiądz Kard. Józef Glemp w czasie stanu wojennego ukazywał, że tylko Krzyż Chrystusa może stać się w naszej szczególnej sytuacji bramą wyjściową, bramą szczęśliwą, bramą wiodącą w przyszłość. Niewyczerpalnym źródłem dążenia do prawdziwej wolności jest wiara w moc Chrystusowego Krzyża. O tej właśnie mocy mówi w dzisiejszej Ewangelii sam Chrystus Pan: „Trzeba, by wywyższono Syna Człowieczego, aby każdy, kto w Niego wierzy, miał życie wieczne” (J 3, 14-15).

 

Oby zatem zbliżające się obchody dziewięćdziesiątej rocznicy odzyskania niepodległości także i dla Was, przebywających z dala od Ojczyzny, stały się chwilą zadumy i zastanowienia. Pomyślmy w listopadowych dniach patriotycznych uroczystości szczególnie nad kształtem naszych więzi osobistych i rodzinnych, które dzisiaj są tak często zagrożone - już nie, jak dawniej, przez zewnętrznych zaborców, ale przez nowe formy moralnego zniewolenia, jakie przynosi ze sobą współczesny świat. Módlmy się również o wieczny pokój dla tych, którzy oddali życie za wolność Polski.

 

Zakończenie

Umiłowani Bracia i Siostry. W dzisiejsze Święto Podwyższenia Krzyża w kontekście trzech wielkich historycznych rocznic – rocznicy urodzin św. Pawła, objęcia przez kard. K. Wojtyłę Stolicy Piotrowej oraz odzyskania niepodległości, chciałem się z Wami podzielić refleksją o zwycięskiej mocy Chrystusowego Krzyża we współczesnym świecie. Niech ten znak naszego zbawienia wyznacza więc początek i koniec każdego dnia naszego życia. Niech towarzyszy nam w pracy i w odpoczynku, w podróży i przy posiłku. Niech będzie światłem dla rodziców, nauczycieli, dzieci i młodzieży w nowym roku szkolnym. Niech w dalszym ciągu kształtuje duchowe oblicze posługi kapłańskiej i osób życia konsekrowanego.

 

Niech zwycięstwo Chrystusowego Krzyża napełni szczególną nadzieją chorych, cierpiących, samotnych i starszych. To przecież o tej nadziei dla wszystkich cierpiących mówiła Maryja, objawiając się 150 lat temu w Lourdes. Łącząc się z Ojcem Świętym Benedyktem XVI, modlącym się tam dzisiaj z pielgrzymami z całego świata, zabierzmy i my do naszych serc wzmocnienie wiary i nadziei, aby nie tylko dzisiaj, ale nieustannie, poprzez postępowanie zgodne z zasadami Ewangelii, dokonywało się w naszym życiu prawdziwe podwyższenie Krzyża Świętego.

 

Na tę wierność Krzyżowi Chrystusa we wspólnocie Kościoła, z serca Wam błogosławię!

 

                                                                                       + Zygmunt Zimowski

                                                                                       Biskup Radomski

                                                                                                           Delegat Konferencji

Episkopatu Polski

                                                                                                           ds. Duszpasterstwa Emigracji